Har du nokosinne opna lokalavisa og tenkt: Korleis i alle dagar er dette ein artikkel i ei seriøs avis? Kvifor skriv dei tre artiklar om noko skrot som ligg på kaien?

Då er du definitivt ikkje den einaste. Sjølv gjer eg det dagleg, også om mine eigne saker. Me har det heldigvis godt nok her i landet til at me kan ha ei agurktid.

Men om du trudde dette var noko som berre høyrde notida til, tar du feil.

Nede i gamle avisarkiv kom eg over ein artikkelserie som var... Vel, la oss seie interessant.

Nyheitsverdien var kanskje ikkje veldig stor, men den var tydelegvis stor nok til å bruke av verdifull trykksverte for å informere folket om det som skjedde. No lurer du kanskje på kva det var som skjedde? Svaret på det er ingenting.

Tyskarar klaga på vêret

Den gongen var det ein familie med tyske turistar her på Jørpeland. Dei gjekk innom kontoret til avisa Stavangeren for å klage på vêret. No skulle dei dra frå bygda, for det var ikkje vits å vere her når det var for tåkete til å sjå noko som helst.

Den sommaren skjedde det lite nok i heile Strand til at dette var ein viktig sak. Nokre dagar seinare kom ein endå viktigare sak som snudde opp ned på heile situasjonen. Overskrift: Tyske turistar er her framleis.

Det viste seg altså at turistane aldri reiste heim, fordi då vêret betra seg før dei rakk å reise heim, bestemte dei seg for å nytte seg av Jørpeland og omland likevel. Det er godt å vite at sommaren enda lukkeleg for denne tyske familien.

Det er ikkje berre agurksesongen før i tida som minner om den moderne verda. Også tastaturkrigarar fanst det tilbake i gamle dagar. Eller, skrivemaskinkrigarar kanskje.

I etterkrigsåra hadde Stålverket sitt eige bedriftsblad, Stavanger-Staal. I det første nummeret i 1956 hadde dei fått inn eit lesarbrev som skapte engasjement i redaksjonen.

Tidlegare tiders tastekrig

Valdemar Larsen hadde lese ein artikkel i julemagasinet året før, og han var mildt sagt misnøgd. Han som skreiv den opphavlege artikkelen hadde nemleg eit altfor stort svartsyn på tilveringa, ifølgje Larsen.

Dette reagerte skribenten av den originale artikkelen på. Han begynner først med å takke hjarteleg for brevet, før han går i gang med ein lettare irritert tone:

«Tillat meg å begynne med et spørsmål. Har De virkelig lest det stykket De følte trang til å svare på? Har De lest det i sin helhet, og har De sett at overskriften «JEG HAR IKKE TID» er satt i gåseøyne? Jeg kan nesten ikke tro det, for i så fall måtte De ha oppdaget hvor dypt enige vi er begge to, og hvor forbausende like synspunkter vi har på en og samme ting».

Her har journalisten latt frustrasjonen tatt overhand og han klarar ikkje unngå å vere spydig i motsvaret sitt. Kjensla han sitt med er ei kjensle eg kjenner på regelmessig sjølv som journalist, men heldigvis har eg klart å halde tunga beint i munnen og vere sakleg så langt.

Så om du les avisa og tenker at alt var mykje betre før, og at du saknar gamle dagar kan du trøyste deg med ein ting. Nokre ting kjem aldri til å forandre seg.